Kada se nešto istinski voli, ta se ljubav može njegovati uporedo s poslom za koji se čovjek školovao. Upravo tako je i s Džihadom Polićem iz Tuzle koji je, paralelno sa radom u struci mašinskog inžinjera, godinama maestralno svirao violinu.

FOTO: SCREENSHOT/YOUTUBE

Kao vrhunski violinista, prateći brojne estradne zvijezde, „špartao“ je drumovima širom svijeta, ostavljajući snažan muzički trag gdje god je nastupao.

Kao instrumentalista, ali i kao bek-vokal, mnogim pjevačima je pomagao da njihove pjesme dobiju dušu i posebnu emociju. U posljednje vrijeme sve češće se pojavljuje i u ulozi pjevača. Učestvovao je na brojnim festivalima, koncertima, smotrama i revijama sevdalinke u Bosni i Hercegovini i regionu.

Iza njega je bogat opus snimaka tradicionalnih sevdalinki, ali i autorskih pjesama nastalih u duhu ove izvorne bosanskohercegovačke muzičke forme.

-Nikada nisam trčao za komercijalom, kaže Džihad Polić. Nastajao sam da ono što snimim bude iskreno, kvalitetno i trajno.

Muzička produkcija BHRT-a objavila je njegov album „Violino, ne sviraj – najbolje od Džihada Polića“, na kojem se nalazi dvadeset pažljivo odabranih evergrina iz bogate riznice bosanskohercegovačkog muzičkog stvaralaštva. Među njima su i pjesme: „Mehlem“, „Violino, ne sviraj“, „Grana od bora“, „U duši njenoj drugi se krio“ i druge.

Nedavno je snimio i novu pjesmu „Bosanci“, koju je publici predstavio i u formi video spota. Melodiju na stihove Esada Kopića Osmanovića i Ziketa Hurića komponovao je Sanel Bajrami, dok aranžman potpisuje Ashar Kurtović.

-Ovo je jedna od onih pjesama koje zagriju dušu svakog Bosanca, bez obzira na to gdje se nalazio, ističe Polić. Rijetke su manifestacije na kojima publika ovu pjesmu ne pjeva horski zajedno sa mnom.

Primjer Džihada Polića potvrđuje da poziv i strast ne moraju biti jedno te isto, ali da se mogu savršeno nadopunjavati. Iako školovan kao mašinski inžinjer, Polić je muziku, posebno sevdalinku nosio kao životni poziv. Upravo ta sloboda stvaranja izvan profesionalnih okvira omogućila mu je da ostane dosljedan kvalitetu, emociji i autentičnosti.

Sevdalinka, kao najfiniji izraz bosanskohercegovačke muzičke duše, zahtijeva izvođača koji je ne pjeva samo glasom, već i srcem. Polićev pristup ovoj tradicionalnoj pjesmi pokazuje duboko poštovanje prema njenoj formi, ali i razumijevanje njenog značenja u savremenom vremenu. Njegov rad svjedoči da seistinska ljubav prema muzici ne mjeri titulama ni tržišnim uspjehom, već trajnim emotivnim vezama koje se stvaraju između pjesme i publike.

Autor: Eset Muračević